facebook

Osuwiska

1. Wstęp.

 

Problem właściwego zabezpieczenia stoków, skarp nasypów i wykopów nabiera szczególnego znaczenia w przypadku Polski południowo – wschodniej, w utworach fliszowych.

Niejednorodność tych ośrodków gruntowo – skalnych, zaburzenia glacitektoniczne, zmienny udział facji litologicznych, olbrzymi rozrzut parametrów fizyko – mechanicznych poszczególnych warstw w podłożu sprawia, że problemy stateczności zboczy i skarp zaczynają być interdyscyplinarne oraz wykraczać poza ogólnie przyjęte schematy.

Z informacji zbieranych przez PIG wynika, że wielka powódź w 1997 r. uruchomiła 20.000 osuwisk w Karpatach.

 W 2005 r. liczbę osuwisk na obszarze 6 % powierzchni kraju ( rejon polskich Karpat ) oceniano nadal na ponad 20.000, tj. ponad 95 % wszystkich zanotowanych i udokumentowanych tego typu zjawisk. 

Rozwojowi osuwisk w tym rejonie sprzyja budowa geologiczna podłoża, górska dynamika rzeźby, a także duża siła erozyjna rzek, katastrofalne opady deszczu czy wreszcie działalność ludzka – w nieprzemyślany sposób wprowadzająca dodatkowe zmiany w równowadze stoków.

Osuwiska podobnie jak i powodzie zostały uznane za katastrofy naturalne. Od pamiętnego 1997 r. mieliśmy w Polsce kilka mokrych lat ( 2000, 2001 i 2002 ) i ostatni 2010 r.

Po bardzo śnieżnej zimie na namoknięte po wiosennych roztopach stoki spadło w maju ! w kilka dni tyle wody, ile zwykle spadało w ciągu 6 miesięcy.

W wyniku czego zbocza ruszyły na niespotykaną dotychczas skalę. Uwzględniając, że pow. Karpat ma ok. 19 tys. km2, to wskaźnik  osuwiskowości wynosi 1 osuwisko na 1 km2. W Polsce, poza Karpatami osuwiska występują najczęściej na stromym brzegu morza, w środkowym biegu Wisły, w okolicach Noteci i Warty, w rejonie kieleckim oraz pomorskim i mazurskim.

 

cały artykuł: Osuwiska.pdf

© 2019 INŻYNIERIA ŚRODOWISKA PIOTR JERMOŁOWICZ

Strona korzysta z plików cookie

w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zrozumiałem